Στάδια εκπαίδευσης στην τουαλέτα: Διαφορετικές δεξιότητες, διαφορετικό πρόγραμμα

Ένα από τα πιο δύσκολα σημεία της εκπαίδευσης στην τουαλέτα για πολλούς γονείς είναι ο διαφορετικός ρυθμός με τον οποίο αναπτύσσονται οι επιμέρους δεξιότητες ελέγχου των σωματικών λειτουργιών. Ένα παιδί μπορεί να μάθει σχετικά εύκολα να ουρεί στο γιογιό, αλλά να χρειαστούν αρκετοί ακόμη μήνες μέχρι να αρχίσει να χρησιμοποιεί την τουαλέτα και για τις κενώσεις. Αντίστοιχα, η εκπαίδευση κατά τη διάρκεια της ημέρας μπορεί να ολοκληρωθεί σχετικά εύκολα, ενώ η νυχτερινή ενούρηση να συνεχίζεται μέχρι την ηλικία των πέντε ετών.

Εφόσον η σειρά και η ταχύτητα με την οποία καθεμία από αυτές τις δεξιότητες κατακτάται ,μπορεί να διαφέρει από παιδί σε παιδί, είναι αδύνατο να συγκρίνουμε την πρόοδο ενός παιδιού με αυτή ενός άλλου για να καθορίσουμε, αν η πρόοδος του παιδιού σας είναι «φυσιολογική». Στις περισσότερες περιπτώσεις, η καλύτερη απάντηση στην ανομοιόμορφη υιοθέτηση δεξιοτήτων είναι να παραμείνετε υπομονετικοί και υποστηρικτικοί, δίνοντας στο παιδί σας τον χρόνο που χρειάζεται για να κάνει το επόμενο βήμα προς την πλήρη επιτυχία.

Οι καθυστερήσεις στον έλεγχο των κενώσεων μπορεί να είναι ιδιαίτερα ενοχλητικές για πολλούς γονείς, —ειδικά όταν τα παιδιά εκδηλώνουν συμπεριφορές που φαίνονται παράδοξες, όπως:

• Να κρύβουν τις κενώσεις τους σε μια ντουλάπα ή σε άλλη κρυψώνα.
• Να απλώνουν κόπρανα στον τοίχο ή σε άλλη επιφάνεια.
• Να αντιδρούν έντονα, ακόμη και με κλάμα, όταν τα κόπρανα απομακρύνονται με το καζανάκι της τουαλέτας.

Για τους ενήλικες, οι κενώσεις συνδέονται συχνά με αρνητικούς συνειρμούς. Ωστόσο, τα μικρά παιδιά δεν έχουν ακόμη αναπτύξει πλήρη αντίληψη για την παρουσία μικροβίων, την έννοια της ακαθαρσίας ή το κοινωνικό στίγμα που συνδέεται με αυτά. Αντίθετα, πολλά παιδιά προσχολικής ηλικίας αισθάνονται υπερηφάνεια για το «προϊόν» του σώματός τους και αναμένουν επιδοκιμασία από τους γονείς τους. Αντίθετα, τα νήπια και τα παιδιά προσχολικής ηλικίας συχνά είναι εξαιρετικά περήφανα για το προϊόν που έχει δημιουργήσει το σώμα τους—περιμένοντας έπαινο και θαυμασμό απο τους γονεις τους. Για τον λόγο αυτό, ορισμένα παιδιά δυσκολεύονται να αποχωριστούν τα κόπρανά τους ή εμφανίζουν άγχος όταν καλούνται να τα αποβάλουν στην τουαλέτα. Αυτή η αντίσταση μπορεί να ενισχυθεί ιδιαίτερα σε περιόδους όπου η ανάγκη για αυτονομία, έλεγχο του σώματος ή ιδιωτικότητα γίνεται σημαντική για το παιδί, ή όταν το παιδί αναπτύσσει φόβο για το γιογιό ή κάποια άλλη πτυχή της διαδικασίας εκπαίδευσης. Στις περισσότερες περιπτώσεις, το κρύψιμο ή το παίξιμο με τα κόπρανα, ή η αντίσταση στην εκπαίδευση στην αφόδευση, είναι ένα φυσιολογικό μέρος της πρώιμης παιδικής ηλικίας που σύντομα θα περάσει, αν δεν αντιδράσετε με υπερβολικό συναίσθημα. Αντίθετα, ρωτήστε ήρεμα το παιδί σας γιατί συμπεριφέρεται έτσι, θυμίστε του σταθερά τους κανόνες για το πού πηγαίνουν τα κόπρανα, και συνεργαστείτε για να βρείτε μια λύση στο πρόβλημά του—κατά προτίμηση με τη βοήθειά του. Σε ορισμένες περιπτώσεις, το παιδί μπορεί να συνεργάζεται περισσότερο αν του επιτραπεί να μεταφέρει το περιεχόμενο του γιογιό στην τουαλέτα και να τραβήξει το καζανάκι μόνο του. Επίσης, μπορεί να χρειαστεί προσωρινά πιο στενή επίβλεψη κατά τη χρήση του γιογιό μέχρι να μειωθεί το ενδιαφέρον του παιδιού για παιχνίδι με τα κόπρανα. Σε πολλές περιπτώσεις, όταν η υγεία του παιδιού σας ή άλλες σημαντικές εκτιμήσεις δεν είναι σε κίνδυνο, μπορεί να διαπιστώσετε ότι η καλύτερη λύση είναι απλώς να περιμένετε μέχρι το παιδί σας να ωριμάσει. Αν είναι έτσι, μπορεί να διαπιστώσετε ότι αυτό που αρχικά φαινόταν ως τεράστιο χάσμα μεταξύ της εκπαίδευσης στην ούρηση και στην αφόδευση, στην πραγματικότητα αποδείχθηκε ότι δεν ήταν περισσότερο από τρεις ή τέσσερις εβδομάδες.

Ενώ ο έλεγχος της αφόδευσης τη νύχτα συμβαίνει αρκετά νωρίς και φυσικά στα περισσότερα παιδιά, ο έλεγχος της ουροδόχου κύστης συνήθως συμβαίνει πολύ αργότερα—συχνά μήνες ή ακόμα και χρόνια μετά την ολοκλήρωση της ημερήσιας εκπαίδευσης—και απαιτεί συνειδητή προσπάθεια. Σαράντα τοις εκατό των παιδιών στην Αμερική συνεχίζουν να κατουρούν στο κρεβάτι, ενώ κοιμούνται, αφού έχουν ολοκληρώσει πλήρως την ημερήσια εκπαίδευση. Το κατούρημα στο κρεβάτι παραμένει αρκετά συχνό μέχρι την ηλικία των πέντε ετών, και συνήθως δεν απαιτεί ιατρική παρέμβαση μέχρι την ηλικία των οκτώ έως δέκα ετών. Πολλά παιδιά κάτω των έξι ετών δεν είναι φυσιολογικά ικανά να παραμείνουν στεγνά τη νύχτα, καθώς η ουροδόχος κύστη τους δεν έχει ωριμάσει επαρκώς και το σώμα τους μπορεί να μην τους ξυπνά, όταν κοιμούνται και είναι ώρα να ουρήσουν. Σχεδόν κάθε παιδί θα κατουρήσει τουλάχιστον μερικές φορές στο κρεβάτι τη νύχτα, πριν η διαδικασία της εκπαίδευσης στην τουαλέτα ολοκληρωθεί πραγματικά.

Εφόσον οι συγκρούσεις γύρω από τέτοια ατυχήματα μπορούν εύκολα να επεκταθούν και να προκαλέσουν αντίδραση κατά τη διάρκεια της ημέρας, συνήθως είναι προτιμότερο να μην δίνετε ιδιαίτερη σημασία στη νυχτερινή εκπαίδευση κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας και ίσως ακόμα και των προσχολικών ετών. Αν το παιδί σας είναι ικανό να ξυπνά με συνέπεια για να χρησιμοποιήσει την τουαλέτα ακόμα και στην ηλικία των δύο ή τριών ετών, θεωρήστε τον εαυτό σας τυχερό και επιτρέψτε του να το κάνει. Αν συμβαίνουν ατυχήματα συχνά, δοκιμάστε να του φοράτε ειδικά εσώρουχα εκπαίδευσης ή ακόμα και πάνα τη νύχτα για όσο χρονικό διάστημα νιώθει άνετα με αυτά, και αντιδράστε με ηρεμία σε οποιοδήποτε ατύχημα.