Κακώσεις οστών στον αθλητισμό

Οξείες κακώσεις οστών

Τα σπασμένα οστά αποτελούν μόνο τη μία από τις είκοσι συνολικές αθλητικές κακώσεις. Ο ρυθμός για τους νέους είναι ακόμη χαμηλότερος, καθώς οι σκελετοί τους είναι πιο ανθεκτικοί από αυτούς των ενηλίκων και λιγότερο επιρρεπείς σε κατάγματα. Οι κακώσεις των πλακών ανάπτυξης και τα αποσπαστικά κατάγματα, που εξηγούνται παρακάτω, είναι χαρακτηριστικά της εφηβικής ηλικίας.

Κακώσεις πλακών ανάπτυξης

Μέχρι τα τελευταία στάδια της εφηβείας, τα άκρα των μακρών οστών συνεχίζουν να επιμηκύνονται, να πλατύνονται και να αλλάζουν σχήμα. Η επίφυση είναι μια πλάκα ανάπτυξης, που συμβάλλει στην αύξηση των μακρών οστών και στο σχηματισμό μιας αρθρικής επιφάνειας. Η απόφυση είναι μια πλάκα ανάπτυξης που λειτουργεί ως σημείο πρόσφυσης για ένα τένοντα ή έναν σύνδεσμο. Κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης, η επίφυση και η απόφυση μπορεί να είναι πιο ευάλωτες σε τραυματισμό από τον αντίστοιχο σύνδεσμο ή τένοντα. Εξαιτίας αυτού, οι κακώσεις των πλακών ανάπτυξης συγχέονται εύκολα με διαστρέμματα ή θλάσεις. Ένα νεαρό άτομο με ύποπτο διάστρεμμα πρέπει πάντα να αξιολογείται για πιθανή κάκωση της επίφυσης ή της απόφυσης.

Ελκτικά κατάγματα

Στους εφήβους, οι μυοτενόντιες μονάδες είναι συχνά ισχυρότερες από τα κέντρα ανάπτυξης (αποφύσεις) με τα οποία συνδέονται. Ένα ελκτικό κάταγμα συμβαίνει όταν ο μυς και ο τένοντας ασκούν τόση μεγάλη δύναμη ώστε να αποσπώνται (να ελκύουν) την απόφυση. Τα κατάγματα των αποφύσεων εμφανίζονται συχνά γύρω από το γόνατο και την πύελο.