Μιλώντας στον έφηβο για την υιοθεσία του

Μεταξύ των ηλικιών επτά και δώδεκα ετών, πολλά υιοθετημένα παιδιά αναπτύσσουν μια αυξανόμενη περιέργεια για το παρελθόν τους και τον τρόπο που υιοθετήθηκαν. Κατά την εφηβεία, αυτό το ενδιαφέρον συχνά εντείνεται. Οι έφηβοι διαμορφώνουν την ταυτότητά τους σε μεγάλο βαθμό, μελετώντας τους γονείς και τα αδέρφια τους. Με ποιους τρόπους μοιάζω σ’ αυτούς; αναρωτιούνται. Με ποιους διαφέρω; Οι υιοθετημένοι έφηβοι μπορεί να μην γνωρίζουν αυτές τις πληροφορίες για τους βιολογικούς τους γονείς, και αυτό το κενό μπορεί να εντείνει τις συνήθεις εφηβικές τους αγωνίες.

Ποιος είμαι;

Οι έφηβοι ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για τη φυσική εμφάνιση των βιολογικών τους γονέων, καθώς και για πολλές άλλες λεπτομέρειες που μπορεί να τους βοηθήσουν να απαντήσουν στην ερώτηση «Ποιος είμαι;». Όμως, ως τυπικοί έφηβοι που είναι επιφυλακτικοί, μπορεί να μην τολμήσουν να ρωτήσουν απευθείας τους θετούς γονείς για αυτά, αλλά και για άλλα θέματα.

Μπορεί, επίσης, να θέλουν να αποφύγουν να σας πληγώσουν, δείχνοντας ενδιαφέρον. Προσπαθήστε να ξεκινήσετε αυτόν τον συνεχιζόμενο διάλογο με το υιοθετημένο σας παιδί, όταν είναι αρκετά μεγάλο για να καταλάβει (συνήθως μεταξύ δύο και τεσσάρων ετών). Όσο περισσότερο περιμένετε να συζητήσετε για την υιοθεσία με το παιδί, τόσο πιο δύσκολο θα γίνει.

Τρόποι Αντιμετώπισης: Υγιείς και Επιβλαβείς

Η πλειοψηφία των υιοθετημένων παιδιών αντιμετωπίζει καλά την αβεβαιότητα που προκύπτει από το ότι δεν γνωρίζουν τη βιολογική τους καταγωγή.

Άλλα παιδιά, ωστόσο, μπορεί να αντιδράσουν με έναν από τους παρακάτω τρεις επιβλαβείς τρόπους.

• Το εξαιρετικά υπάκουο παιδί ανησυχεί ότι, αν οι βιολογικοί του γονείς μπορούσαν να το εγκαταλείψουν, ποιος εγγυάται ότι και οι θετοί του γονείς δεν θα κάνουν το ίδιο τελικά; Ελπίζει να το αποτρέψει αυτό μέσω της υπάκουης συμπεριφοράς του.
• Ο ίδιος φόβος μπορεί να ωθήσει ένα άλλο παιδί να παρεκκλίνει, ως τρόπο να δοκιμάσει την αγάπη των θετών γονέων του.
• Το τρίτο μοτίβο συμπεριφοράς περιλαμβάνει, επίσης, παρεκτροπές, αλλά για διαφορετικό λόγο. Αυτός ο έφηβος παίρνει μια αντικοινωνική θέση ως ένα είδος κληρονομιάς, βασισμένος στη φαντασία του για το πώς μπορεί να ήταν οι βιολογικοί του γονείς. Αυτή η επιλογή μπορεί να είναι μια αρνητική ταυτότητα, δεν παύει όμως να είναι μια ταυτότητα, που για τον έφηβο είναι σημαντική.

Αναζήτηση Βιολογικών Γονέων

Πολλά υιοθετημένα παιδιά μπορεί να σκέφτονται την αναζήτηση των βιολογικών τους γονέων και να επικοινωνούν αυτή την επιθυμία τους Λίγα, όμως, θα ενεργήσουν βάσει αυτής της παρόρμησης. Αν ο έφηβός σας εκφράσει την επιθυμία να εντοπίσει τους βιολογικούς του γονείς, μην το ερμηνεύσετε λανθασμένα ως απόρριψη προς εσάς. Σίγουρα μπορείτε να κατανοήσετε γιατί μπορεί να αισθάνεται υποχρεωμένος να τους βρει. Αν ο έφηβός σας δεν θέσει το θέμα μόνος του, μπορεί να είναι χρήσιμο για τους γονείς να ξεκινήσουν τη συζήτηση. Αυτό στέλνει το μήνυμα ότι κατανοείτε και είστε πρόθυμοι να τον/την βοηθήσετε να διαχειριστεί τα συναισθήματά του/της.

Ζητήματα Εμπιστευτικότητας

Δυστυχώς, ζητήματα εμπιστευτικότητας είναι λογικό να τίθενται. Είναι πιο εύκολααν το παιδί υιοθετήθηκε μέσω ανοιχτής υιοθεσίας, όπου οι βιολογικοί γονείς και οι θετοί γονείς έρχονται σε επαφή κατά τη διαδικασία υιοθεσίας και ίσως ακόμη και μετά. Πολλές υιοθεσίες, ωστόσο, είναι εμπιστευτικές. Ορισμένες χώρες δεν επιτρέπουν στους υιοθετημένους ανθρώπους να δουν το αρχικό τους πιστοποιητικό γέννησης που περιλαμβάνει τα ονόματα των βιολογικών τους γονέων. Οι περισσότερες χώρες διατηρούν πλέον μητρώα συμβουλευτικής, τα οποία επιτρέπουν τη μεταφορά αναγνωριστικών πληροφοριών, εάν και οι βιολογικοί γονείς και ο υιοθετημένος νέος συναινέσουν, ή παρέχουν στους υιοθετημένους νέους άμεση και πλήρη πρόσβαση στα αρχεία γέννησης. Οι υιοθετημένοι νέοι από άλλες χώρες μπορεί να αντιμετωπίσουν περισσότερες δυσκολίες σε αυτό το θέμα.