Διάγνωση μαθησιακής διαταραχής

Οι μαθησιακές δυσκολίες παραδοσιακά διαγιγνώσκονται με τη χορήγηση δύο τεστ και τον εντοπισμό μιας σημαντικής απόκλισης μεταξύ των αποτελεσμάτων τους. Αυτά τα τεστ είναι α. ένα τεστ νοημοσύνης (ή IQ) και β. ένα τυποποιημένο τεστ επίδοσης (ανάγνωση, γραφή, αριθμητική). Τα περισσότερα παιδιά στα οποία διαπιστώνεται μαθησιακή διαταραχή έχουν φυσιολογική ή πάνω από τον μέσο όρο νοημοσύνη, αλλά δεν εκδηλώνουν πλήρως αυτό το δυναμικό στα τεστ αξιολόγησης. Για παράδειγμα, ένας νέος μπορεί να σκοράρει 112 στο γενικό τεστ IQ, αλλά ο βαθμός του στα Μαθηματικά μπορεί να είναι 90. Αυτή η απόκλιση 22 μονάδων μεταξύ της δυνητικής ικανότητας (IQ) και της πραγματικής επίδοσης (στα μαθηματικά) μπορεί να του δώσει το δικαίωμα για ειδικές υπηρεσίες στο σχολείο του. Ως αποτέλεσμα, οι ορισμοί που επιβάλλονται σε επίπεδο πολιτείας μερικές φορές αποκλείουν ένα εύρος μαθησιακών δυσκολιών που δεν παρουσιάζουν μεγάλες αποκλίσεις.

Όταν μια μαθησιακή διαταραχή δεν ανιχνευθεί νωρίς, δεν διαγνωστεί σωστά και δεν αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά, μπορεί να προκαλέσει μια σειρά από άλλα προβλήματα. Αυτές οι πρόσθετες δυσκολίες μπορεί να είναι συναισθηματικές με αποτέλεσμα το παιδί να εμφανίσει σημάδια λύπης, απογοήτευσης ή ματαίωσης και χαμηλής αυτοεκτίμησης. Ακόμα, μπορεί να εμφανιστούν προβλήματα συμπεριφοράς, όπως απείθαρχη συμπεριφορά, άρνηση, αποφυγή, εκρήξεις θυμού κα. Εναλλακτικά, τα μαθησιακά προβλήματα μπορεί να εκδηλωθούν στο οικογενειακό περιβάλλον, προκαλώντας, για παράδειγμα, παρεξηγήσεις, αυξημένο στρες, άδικες επιθέσεις από τους γονείς ή κατηγορίες προς άλλους. Μελέτες δείχνουν ότι από τα παιδιά των οποίων οι οικογένειες ζητούν επαγγελματική βοήθεια για συναισθηματικά ή συμπεριφορικά προβλήματα, 30–50% από αυτά έχουν μαθησιακές δυσκολίες.