Σύνδρομο Burner/Stinger

Το σύνδρομο Burner/Stinger είναι ένα σύνδρομο, όπου έντονοι πόνοι εμφανίζονται όταν τα νεύρα που εκτείνονται από τον λαιμό στο χέρι τεντώνονται ή συμπιέζονται. Αυτό συμβαίνει, συνήθως, σε αθλήματα επαφής ή σύγκρουσης, όπου ο ώμος μπορεί να ωθηθεί προς τα πίσω ή το κεφάλι και ο λαιμός να ωθηθεί βίαια προς τη μία πλευρά. Οι τραυματισμοί αυτοί είναι πιο συχνοί σε ποδοσφαιριστές, αλλά απαντώνται επίσης σε όσους ασχολούνται με το χόκεϊ, την πάλη, το «λάκρος» και τις καταδύσεις.

Συμπτώματα

Οι αθλητές/τριες που μόλις υπέστησαν τραυματισμό βραχιονίου πλέγματος συνήθως κρατούν το χέρι τους χαλαρά στα πλάγια ή το κουνάνε για να απαλλαγούν από το μούδιασμα ή την καυστική αίσθηση. Ένας καυστικός ή τσουχτερός πόνος εκτείνεται από το λαιμό και τον ώμο προς τον βραχίονα, ακόμα και μέχρι την παλάμη. Εκτός από τον καυστικό πόνο, μπορεί να νιώθει κανείς σαν το χέρι να «έχει μουδιάσει» ή σαν «βελονιές και τσιμπήματα». Μπορεί, επίσης, να υπάρχει αδυναμία στον ώμο και το χέρι. Πόνος στο λαιμό και σπασμοί ακολουθούν συνήθως έναν τραυματισμό που οδηγεί σε κάκωση βραχιονίου πλέγματος, αλλά ο πόνος πάνω από τα οστά του λαιμού, ο πόνος που ακτινοβολεί και στα δύο χέρια ή ο πόνος που ακτινοβολεί στα πόδια υποδηλώνει πιθανή κάκωση του νωτιαίου μυελού.

Ιατρική αξιολόγηση

Οι αθλητές/τριες με τραυματισμό βραχιονίου πλέγματος πρέπει να αξιολογηθούν από γιατρό και δεν πρέπει να επιστρέψουν στο άθλημά τους μέχρι να έχουν αναρρώσει πλήρως. Ένας μόνο τραυματισμός ή οι επιπτώσεις επαναλαμβανόμενων τραυματισμών μπορεί να οδηγήσουν σε μόνιμη νευρολογική βλάβη. Τα νεύρα που έχουν τραυματιστεί είναι πιο ευάλωτα σε νέο τραυματισμό. Οι εξετάσεις για την αξιολόγηση της νευρικής βλάβης και της αποκατάστασης πρέπει να γίνει από εκπαιδευμένο ιατρικό ειδικό. Επιπλέον, οι τραυματισμοί βραχιονίου πλέγματος μπορούν εύκολα να συγχέονται με άλλες κακώσεις του λαιμού. Οι αθλητές/τριες που έχουν ευαισθησία πάνω από τα οστά του λαιμού τους ή συμπτώματα και στα δύο χέρια ή σε ένα πόδι, πρέπει να σταθεροποιηθούν στο γήπεδο και να μεταφερθούν σε μια μονάδα που μπορεί να αξιολογήσει τον/την αθλητή/τρια για πιθανή κάκωση του νωτιαίου μυελού.

Θεραπεία

Η κύρια θεραπεία για έναν τραυματισμό βραχιονίου πλέγματος είναι η ξεκούραση μέχρι να εξαφανιστούν εντελώς τα συμπτώματα και να ανακτηθεί η μυϊκή δύναμη. Οι περισσότεροι τραυματισμοί διαρκούν από δευτερόλεπτα έως λίγα λεπτά. Μερικές φορές τα συμπτώματα διαρκούν ώρες ή μέρες, και οι αθλητές πρέπει να ξεκουραστούν από το άθλημά τους όλο αυτό το διάστημα. Η τοποθέτηση πάγου στη βάση του λαιμού για τουλάχιστον 20 λεπτά, 3 ή 4 φορές την ημέρα, μπορεί να είναι χρήσιμη τις πρώτες 48 έως 72 ώρες μετά τον τραυματισμό. Η χρήση μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων (ΜΣΑΦ), όπως η ιβουπροφαίνη ή η ναπροξένη, μπορεί επίσης να βοηθήσει. Ενώ είναι ασυνήθιστο ένας τραυματισμός βραχιονίου πλέγματος να προκαλέσει μόνιμη νευρική βλάβη σε νεαρούς αθλητές, κάθε αθλητής/τρια με τέτοιο τραυματισμό πρέπει να εξεταστεί από γιατρό. Επιπλέον, δεν πρέπει να του/της επιτραπεί να επιστρέψει στην προπόνηση και τον αγώνα μέχρι ο γιατρός να διαπιστώσει ότι έχει πλήρη αίσθηση, δύναμη και κινητικότητα του αυχένα. 

Μερικοί αθλητές/τριες είναι πιο επιρρεπείς σε τραυματισμούς βραχιονίου πλέγματος από άλλους. Οι αθλητές με συχνούς τραυματισμούς (όπως πολλαπλά επεισόδια σε μία σεζόν ή επεισόδια σε πολλές σεζόν) πρέπει να επισκεφτούν γιατρό. Εάν τα συμπτώματα διαρκούν περισσότερο ή γίνονται πιο σοβαρά, μια μεγαλύτερη περίοδος ξεκούρασης θα ήταν σκόπιμη. Μόλις τραυματιστούν τα νεύρα, γενικά τραυματίζονται πιο εύκολα ξανά.

Πρόληψη

Ο καλύτερος τρόπος για την πρόληψη των τραυματισμών βραχιονίου πλέγματος είναι οι αθλητές να χρησιμοποιούν σωστή τεχνική τάκλιν ("να βλέπουν αυτό που χτυπούν") και να ενδυναμώνουν τους μύες του λαιμού. Αυτό βοηθά στον περιορισμό της υπερβολικής κίνησης του λαιμού από την επαφή ή τις συγκρούσεις και μειώνει την τάση ή τη συμπίεση των νεύρων. Στο αμερικάνικο ποδόσφαιρο, έχουν αναπτυχθεί διάφορα περιλαίμια (περιλαίμια ρολού, περιλαίμια καουμπόι) που μπορούν να προσαρτηθούν στις προστατευτικές επωμίδες για να περιορίσουν την κίνηση του λαιμού. Η αποτελεσματικότητα αυτών των συσκευών στην πρόληψη των τραυματισμών βραχιονίου πλέγματος δεν είναι σαφής. Οι αθλητές που χρησιμοποιούν αυτά τα περιλαίμια πρέπει να διασφαλίζουν ότι μπορούν ακόμα να εκτείνουν τον λαιμό τους και να κοιτούν προς τα πάνω κατά τη διάρκεια ενός τάκλιν. Οι τραυματισμοί βραχιονίου πλέγματος μπορούν επίσης να προληφθούν αποφεύγοντας την επαφή ή τις συγκρούσεις μέχρι να έχουν εξαφανιστεί εντελώς τα αποτελέσματα ενός προηγούμενου τραυματισμού.