Παθήσεις σχετιζόμενες με τη ζέστη

Κράμπες από θερμότητα

Πόνοι ή σπασμοί στους μύες, συνήθως στην κοιλιά, τα χέρια ή τα πόδια, μπορεί να εμφανιστούν κατά τη διάρκεια εντατικής σωματικής άσκησης. Οι κράμπες από θερμότητα επηρεάζουν, κυρίως, νέους που ιδρώνουν πολύ, γεγονός που εξαντλεί τα υγρά του οργανισμού τους.

Τι πρέπει να κάνετε:

• Οδηγήστε τον έφηβο/την έφηβη σε ένα δροσερό μέρος, σε εσωτερικό ή εξωτερικό χώρο.
• Δώστε του νερό, ή αθλητικό ποτό να πιει.
• Κάντε απαλές μαλάξεις στον πληγέντα μυ για να ανακουφίσετε τον πόνο.
• Επιμείνετε να περιμένει αρκετές ώρες αφού υποχωρήσουν οι κράμπες πριν συνεχίσει οποιαδήποτε σωματική δραστηριότητα. Η περαιτέρω άσκηση μπορεί να οδηγήσει σε θερμική εξάντληση ή θερμοπληξία.
• Εάν οι κράμπες συνεχίζονται μετά από μία ώρα, ζητήστε ιατρική βοήθεια.

Θερμοπληξία

Αυτή είναι η αντίδραση του οργανισμού σε μια υπερβολική απώλεια νερού και αλάτων, που περιέχονται στον ιδρώτα. Τα συμπτώματα, που πρέπει να σας προειδοποιήσουν περιλαμβάνουν: έντονη εφίδρωση, κρύο χλωμό κολλώδες δέρμα, μυϊκούς σπασμούς, κόπωση, αδυναμία, πονοκέφαλο, ναυτία ή εμετό, ζάλη, λιποθυμία, γρήγορη, ρηχή αναπνοή, γρήγορο και ασθενή σφυγμό.

Τι πρέπει να κάνετε:

• Χρησιμοποιήστε ένα θερμόμετρο για να μετρήσετε τη σωματική θερμοκρασία (κατά προτίμηση ορθικά). Εάν η σωματική θερμοκρασία είναι 39,5 βαθμοί Κελσίου ή υψηλότερη, ακολουθήστε τις οδηγίες για τη θερμοπληξία που αναφέρονται παρακάτω.
• Ακολουθήστε τα ίδια βήματα όπως και για τις κράμπες από θερμότητα.
• Επιπλέον, ετοιμάστε ένα δροσερό μπάνιο, ντους ή με σφουγγάρι.
• Εάν τα συμπτώματα επιδεινωθούν ή συνεχιστούν μετά από μία ώρα, ζητήστε ιατρική βοήθεια, καθώς η θερμική εξάντληση, αν δεν αντιμετωπιστεί, μπορεί να εξελιχθεί σε θερμοπληξία. Τα σοβαρά συμπτώματα απαιτούν άμεση μεταφορά στο τμήμα επειγόντων περιστατικών.

Ηλίαση

Αυτή είναι μια δυνητικά θανατηφόρα κατάσταση κατά την οποία δυσλειτουργεί ο θερμορρυθμιστικός μηχανισμός του σώματος. Είναι σύνηθες η σωματική θερμοκρασία να ανεβαίνει στους 40,5 βαθμούς Κελσίου, ή και πάνω μέσα σε δέκα - δεκαπέντε λεπτά. Επιπλέον, ο πάσχων δεν μπορεί να ιδρώσει επαρκώς, με αποτέλεσμα η θερμότητα του σώματος να παγιδεύεται αντί να απελευθερώνεται. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν: στοματική θερμοκρασία 39,5 βαθμούς Κελσίου ή υψηλότερη, κόκκινο, καυτό, ξηρό δέρμα, γρήγορο και δυνατό σφυγμό, πονοκέφαλο, ναυτία, ζάλη, σύγχυση, απώλεια συνείδησης.

Τι πρέπει να κάνετε:

• Ζητήστε από κάποιον να καλέσει επείγουσα ιατρική βοήθεια ενώ εσείς ξεκινάτε να δροσίζετε το νεαρό άτομο.
• Μετακινήστε τον σε εσωτερικό χώρο ή σε μια σκιερή περιοχή στον εξωτερικό χώρο.
• Αφαιρέστε όσο το δυνατόν περισσότερα ρούχα.
• Βρέξτε το δέρμα του με δροσερό νερό, είτε βυθίζοντάς το σε μπανιέρα ή ντουζ, είτε ψεκάζοντάς τον με μάνικα κήπου. Σε περιβάλλοντα με χαμηλή υγρασία, μπορείτε επίσης να τυλίξετε τον έφηβο με ένα δροσερό, νωπό σεντόνι.
• Τοποθετήστε έναν ανεμιστήρα ή ένα κλιματιστικό προς το μέρος του.
• Μετρήστε τη σωματική του θερμοκρασία κάθε πέντε λεπτά και συνεχίστε τις προσπάθειες ψύξης μέχρι το θερμόμετρο να δείξει 38,9 βαθμούς Κελσίου ή λιγότερο.
• Σημαντικό: Μην δώσετε στο νεαρό άτομο τίποτα να πιει. Στην κατάστασή του, θα μπορούσε ακούσια να εισροφήσει το υγρό στους πνεύμονές του, προκαλώντας πνευμονία από εισρόφηση.
• Αν οι επείγουσες ιατρικές υπηρεσίες καθυστερούν, τηλεφωνήστε στο τμήμα επειγόντων περιστατικών του νοσοκομείου ή στο 166 για περαιτέρω οδηγίες.
• Τα θύματα θερμοπληξίας μερικές φορές αρχίζουν να έχουν ακούσιους σπασμούς. Σε περίπτωση κρίσης, φρόντισε το νεαρό άτομο να μην τραυματιστεί από τα έπιπλα. Ποτέ μην προσπαθήσετε να βάλετε κουτάλι ή άλλο σκληρό αντικείμενο στο στόμα του για να αποτρέψετε την κατάποση της γλώσσας. Απλώς να γυρίσετε το κεφάλι του στο πλάι. Η ίδια συμβουλή ισχύει και αν ο έφηβος κάνει εμετό, για να παραμείνουν ανοιχτοί οι αεραγωγοί του.

Πριν αφήσετε τον έφηβό σας να παίξει σε ένα αθλητικό πρόγραμμα, μάθετε αν το σχολείο ή το πρωτάθλημα διαθέτει έτοιμο σχέδιο για ιατρικά επείγοντα. Πολλοί αθλητικοί σύλλογοι προτείνουν να κάνετε τις εξής ερωτήσεις:

• Ποιος θα παρέχει πρώτες βοήθειες;
• Ποιος θα καλέσει τις υπηρεσίες επείγουσας ιατρικής βοήθειας και πώς;
• Πώς θα ειδοποιηθούν οι γονείς σε περίπτωση επείγοντος περιστατικού;
• Είναι το προπονητικό προσωπικό εκπαιδευμένο να παρέχει πρώτες βοήθειες και καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση (ΚΑΡΠΑ);
• Είναι οι συσκευές επείγουσας ιατρικής βοήθειας άμεσα διαθέσιμες ανά πάσα στιγμή;
• Υπάρχει ένας αρμόδιος επαγγελματίας υγείας διαθέσιμος καθημερινά για τους σχολικούς αθλητές;
• Το σχολείο συμβουλεύεται έναν γιατρό με εμπειρία στην αθλητική ιατρική;

Οι έφηβοι θα πρέπει να επισκέπτονται τον παιδίατρό τους για ετήσιο ιατρικό έλεγχο τουλάχιστον έξι εβδομάδες πριν από την έναρξη της αθλητικής περιόδου. ο Η αθλητική αξιολόγηση θα πρέπει κατά προτίμηση να πραγματοποιείται σε ατομική βάση στο ιατρείο του παιδιάτρου. Η εξέταση έχει σχεδιαστεί για να ελέγχει ιατρικά θέματα και παράγοντες κινδύνου τραυματισμού σχετικούς με τη συμμετοχή σε αθλήματα. Μετρώνται το ύψος και το βάρος. Στη συνέχεια, ο γιατρός εξετάζει τα μάτια, τα αυτιά, τη μύτη, τη στοματική κοιλότητα και τον λαιμό, τους πνεύμονες, το καρδιαγγειακό σύστημα, την κοιλιά, τα γεννητικά όργανα και το δέρμα. Επίσης αξιολογείται η δύναμη, η ευελιξία και η σταθερότητα των αρθρώσεων.

Μόνο ένα λεπτομερές ιατρικό ιστορικό αποκαλύπτει το 75% όλων των ιατρικών προβλημάτων, που θα μπορούσαν να επηρεάσουν τους εφήβους αθλητές. Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται σε τυχόν οικογενειακό ιστορικό καρδιακής νόσου, την κύρια αιτία αιφνίδιου καρδιακού θανάτου σε νεαρούς αθλητές. Ευτυχώς, ο αιφνίδιος καρδιακός θάνατος είναι εξαιρετικά σπάνιος στους εφήβους.

Μόνο περίπου 3,3% των αγοριών και κοριτσιών που υποβάλλονται στην προαθλητική εξέταση (PPE) στην Αμερική έχουν ιατρικά προβλήματα που θα μπορούσαν να περιορίσουν την αθλητική τους συμμετοχή, αλλά πολλοί περισσότεροι έχουν παθήσεις ή επιπτώσεις από προηγούμενους τραυματισμούς που θα μπορούσαν, χωρίς προσοχή, να οδηγήσουν σε περαιτέρω τραυματισμό. Μετά από περαιτέρω αξιολόγηση, σχεδόν όλα τα παιδιά εκτός από περίπου 0,3 τοις εκατό θα λάβουν άδεια να αγωνιστούν.

Αν διαπιστωθεί ότι ένας έφηβος έχει πάθηση, που τον αποκλείει από τη συμμετοχή, ενδείκνυται και δεύτερη ιατρική γνώμη, λόγω του ότι είναι απογοητευτικό για το παιδί να μάθει ότι δεν είναι ιατρικά κατάλληλο να συνεχίσει μια αγαπημένη δραστηριότητα. Αξίζει, επίσης, να εξεταστούν άλλες επιλογές για ασφαλή σωματική δραστηριότητα. Για παράδειγμα, εάν μια διαταραχή της σπονδυλικής στήλης καθιστά το αμερικανικό ποδόσφαιρο επικίνδυνο, ο αθλητής μπορεί ακόμα να είναι κατάλληλος να συμμετάσχει σε άθλημα χωρίς επαφή, όπως η κολύμβηση, το τένις ή ο στίβος.