Αγκώνας του μικρού αθλητή (Little League elbow)

Ο αγκώνας του μικρού αθλητή είναι μια συχνή κάκωση από υπερβολική χρήση που σχετίζεται με τη ρίψη. Αυτή η κάκωση εμφανίζεται συχνότερα σε ειδικά αθλήματα ή σε ειδικές θέσεις αθλητών/τριών. O αγκώνας του μικρού αθλητή προκαλείται από επαναλαμβανόμενη καταπόνηση της αυξητικής πλάκας στο εσωτερικό μέρος του αγκώνα. Η μεγαλύτερη καταπόνηση εμφανίζεται κατά τη φάση επιτάχυνσης της ρίψης του μπέιζμπολ.

Τα οστά σε αύξηση τραυματίζονται εύκολα επειδή η αυξητική πλάκα είναι πολύ πιο αδύναμη από τους συνδέσμους και τους μύες που προσκολλώνται σ' αυτήν. Μόλις γίνει σύγκλειση των αυξητικών πλακών, οι αθλητές/τριες είναι πιο πιθανό να τραυματίσουν τους συνδέσμους και τους τένοντες.

Συμπτώματα

Ο αγκώνας του μικρού αθλητή συνήθως ξεκινά σταδιακά χωρίς συγκεκριμένο τραυματισμό, αλλά περιστασιακά μπορεί να αισθανθεί κανείς έναν έντονο, οδυνηρό κρότο. Οι νεαροί αθλητές συχνά τείνουν να αγνοούν τα συμπτώματα αυτά για να μπορέσουν να συνεχίσουν να παίζουν.

Οι αθλητές/τριες μπορεί να βιώσουν πόνο (αμβλύ ή έντονο) και να υπάρχει οίδημα στο εσωτερικό μέρος του αγκώνα. Αυτά τα συμπτώματα μπορεί να εμφανίζονται μόνο κατά τις ρίψεις, αλλά μπορεί να εξελιχθούν στο σημείο που οποιαδήποτε ρίψη προκαλεί πόνο. Στα προχωρημένα στάδια της διαταραχής μπορεί να περιλαμβάνονται μικρές κακώσεις της αυξητικής πλάκας, ρωγμώδη κατάγματα οστών ή πρώιμη αρθρίτιδα και εμφάνιση οστικής άκανθας.

Ποιος εμφανίζει αγκώνα μικρού αθλητή;

Ο αγκώνας του μικρού αθλητή είναι πιο συχνός μεταξύ των ηλικιών 8 - 15 ετών, αλλά μπορεί να εμφανιστεί μέχρι την ηλικία των 17 ετών εάν οι αυξητικές πλάκες δεν έχουν συγκλειστεί. Αυτή η πάθηση παρατηρείται συχνότερα στους ρίπτες.

Υπάρχει άμεση σύνδεση μεταξύ του πόνου στον αγκώνα και του αριθμού των ρίψεων και του αριθμού των αγώνων στους οποίους συμμετέχει ένας νεαρός παίκτης/μια νεαρή παίκτρια. Οι περισσότερες ομάδες έχουν κανόνες γι' αυτό, αλλά μπορεί να μην τηρούνται, επομένως είναι πολύ σημαντικό κάποιος (συνήθως ο γονέας) να καταγράφει τον αριθμό. Αυτό περιλαμβάνει και την καταμέτρηση των επιπλέον ρίψεων που γίνονται εκτός προπόνησης. Αυτό το πρόβλημα παρατηρείται πολύ πιο συχνά σε παίκτες μπέιζμπολ που παίζουν όλο το χρόνο και ρίχνουν για περισσότερες από μία ομάδες.

Εξετάσεις

Οι ακτινογραφίες του αγκώνα μπορούν να βοηθήσουν να προσδιοριστεί εάν η αυξητική πλάκα είναι ακόμη ανοικτή. Μπορούν, επίσης, να αναδείξουν άλλα προβλήματα των οστών, ρωγμώδη κατάγματα οστών και πρώιμη αρθρίτιδα. Οι ακτινογραφίες σε ασθενείς με αγκώνα μικρού αθλητή μπορεί να μην δείχνουν τίποτα αφύσικο, αλλά ο αθλητής μπορεί ακόμα να έχει πόνο.

Θεραπεία

Η θεραπεία του αγκώνα μικρού αθλητή περιλαμβάνει 3 στάδια: ανάπαυση, αποκατάσταση και επιστροφή στην ρίψη.

1. Ανάπαυση. Αρχικά, η πλήρης ανάπαυση από όλες τις δραστηριότητες ρίψης είναι σημαντική. Ο πάγος μπορεί να βοηθήσει στην ανακούφιση του πόνου και του οιδήματος. Τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα μπορούν να χρησιμοποιηθούν, αλλά συνήθως δεν είναι απαραίτητα εάν ο αθλητής δεν κάνει ρίψεις.
2. Αποκατάσταση. Τα εξατομικευμένα προγράμματα αποθεραπείας είναι τα πιο χρήσιμα για αυτούς τους νεαρούς παίκτες/τις νεαρές παίκτριες μπέιζμπολ. Το πρόγραμμα θα πρέπει να περιλαμβάνει ασκήσεις εύρους κίνησης και ενδυνάμωσης του αγκώνα και θα πρέπει να προχωρήσει, ώστε να περιλαμβάνει ενδυνάμωση του αντιβραχίου, του βραχίονα, του ώμου, της πλάτης και του κορμού.
3. Επιστροφή στην ρίψη. Οι παίκτες/παίκτριες μπορούν να επιστρέψουν στη ρίψη όταν δεν πονούν και έχουν πλήρη ευκινησία και δύναμη. Θα πρέπει να προχωρούν σταδιακά από θέσεις χωρίς ρίψη, μέσω θέσεων με λιγότερες ρίψεις, σε θέσεις πλήρους ρίψης. Για αυτούς τους αθλητές/αυτές τις αθλήτριες, θα πρέπει να συζητηθεί και να θεσπιστεί ένα πρόγραμμα επιστροφής στην ρίψη, που περιγράφει μια προοδευτική αύξηση του αριθμού και της απόστασης των ρίψεων.

Οι περισσότερες περιπτώσεις «αγκώνα μικρού αθλητή» θεραπεύονται με ξεκούραση και συντηρητική διαχείριση, όπως περιγράφηκε προηγουμένως. Ωστόσο, ο χρόνος ανάρρωσης, όπως συμβαίνει με τους περισσότερους τραυματισμούς από υπερφόρτωση, διαφέρει για κάθε αθλητή. Η μη τήρηση του σχεδίου θεραπείας μπορεί να οδηγήσει σε μακροχρόνια αναπηρία ή δυσμορφία, συμπεριλαμβανομένων παθήσεων όπως η οστεοαρθρίτιδα.

Πρόληψη

• Φυσική κατάσταση καθ’ όλο το έτος. Οι παίκτες πρέπει να αναγνωρίσουν τα οφέλη της ολοετούς φυσικής κατάστασης και συντήρησης. Η προπόνηση αντοχής είναι σημαντική και χρήσιμη για όλους τους παίκτες/παίκτριες του μπέιζμπολ και θα πρέπει να περιλαμβάνει ενδυνάμωση του χεριού, του ώμου, της πλάτης, του κορμού και του ισχίου, καθώς και αερόβια άσκηση.
• Ενεργητική ξεκούραση. Οι παίκτες/παίκτριες μπέιζμπολ χρειάζονται μια περίοδο «ενεργητικής ξεκούρασης» κατά την οποία δεν πετάνε αλλά μπορούν να παίζουν άλλα αθλήματα. Αυτή η περίοδος ξεκούρασης θα πρέπει να διαρκεί τουλάχιστον 3 έως 6 μήνες για να δώσει στο σώμα χρόνο να ξεκουραστεί και να αναρρώσει.
• Οδηγίες ρίψης. Έλεγχος, ακρίβεια και ταχύτητα. Οι νεαροί ρίπτες πρέπει να δουλέψουν πρώτα στον έλεγχο (να πετούν την μπάλα στη ζώνη strike). Αφού αποκτήσουν έλεγχο, θα πρέπει να δουλέψουν στην ακρίβεια (να μπορούν να τοποθετούν τη ρίψη σε συγκεκριμένες περιοχές της ζώνης strike). Τέλος, αφού τελειοποιήσουν τον έλεγχο και την ακρίβεια, μπορούν να δουλέψουν στην αύξηση της ταχύτητας της ρίψης. Οι ρίπτες κάτω των 14 ετών θα πρέπει να ρίχνουν μόνο γρήγορες ρίψεις και αλλαγές. Τα curveballs μπορούν να προστεθούν μετά τα 14 έτη και τα sliders μετά τα 16 έτη.
• Αποφυγή ρίψεων μέγιστης προσπάθειας. Οι νεαροί ρίπτες πρέπει να αποφεύγουν άλλες απαιτητικές θέσεις ρίψης (catcher, short-stop, τρίτη βάση) τις μέρες που έχουν ρίξει. Επίσης, θα πρέπει να ξεκουράζονται από τη ρίψη για 24 έως 48 ώρες μετά από μια εμφάνιση, συμπεριλαμβανομένης και της προπόνησης στην αυλή.

Αποφυγή περαιτέρω τραυματισμού. Οι αθλητές/τριες πρέπει να ακούνε προσεκτικά το σώμα τους και να αποφεύγουν τη ρίψη όταν υπάρχει πόνος. Ένας αθλητής που παραπονιέται για πόνο γύρω από τον αγκώνα ή τον ώμο, για κρότο ή δυσφορία κατά τη ρίψη, δεν πρέπει να του επιτρέπεται να ρίξει άλλο εκείνη τη μέρα μέχρι να μην πονά. Μετά από αυτό, ένα προσεκτικό σχέδιο για σταδιακή επιστροφή στις ρίψεις θα περιλάμβανε:

• Ζέσταμα και ρίψεις που είναι κάτω από μέγιστη προσπάθεια
• Ρίψεις με βολές κάτω από μέγιστη προσπάθεια
• Ρίψεις μέγιστης προσπάθειας

Σωστή μηχανική. Η σωστή μηχανική ρίψης θα πρέπει να τονίζεται από νεαρή ηλικία. Η κακή μηχανική μπορεί να οδηγήσει σε τραυματισμό. Μια αξιολόγηση μπορεί να ληφθεί από έναν κατάλληλα καταρτισμένο προπονητή ρίψεων.