Από τις κινητικές δεξιότητες στις αθλητικές δεξιότητες

Tα παιδιά στην ηλικιακή ομάδα των 2 έως 5 ετών αντλούν το κίνητρό τους και αναπτύσσουν κινητικές δεξιότητες μέσα από αυθόρμητες δραστηριότητες παιχνιδιού. Ενεργητικά παιχνίδια κίνησης και παιχνίδι στην αυλή, με φίλους στο πάρκο ή σε δωμάτια, όπως παιχνίδια με πολλές μαξιλαροθήκες μπορούν να αποτελέσουν εξαιρετικές πηγές άσκησης, ενώ ταυτόχρονα ενισχύουν τη σημαντική σχέση μεταξύ γονέα και παιδιού.

Τα νήπια και τα παιδιά προσχολικής ηλικίας χρειάζονται πολύ χρόνο, προσπαθώντας να κατακτήσουν βασικές δεξιότητες, όπως το τρέξιμο, το πηδηματάκι, το κλώτσημα, το άλμα, το κουτσό, το πιάσιμο και το ρίξιμο. Τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά αποκτούν αυτές τις δεξιότητες μέχρι τα πρώτα χρόνια του δημοτικού.

Οι ενήλικες μπορεί να μην καταλαβαίνουν ότι αυτές οι δραστηριότητες απαιτούν πραγματική προσπάθεια από τα παιδιά. Μεγάλο μέρος της ωρίμανσης στον έλεγχο της κίνησης στα παιδιά περιλαμβάνει την ικανότητα να κινούνται με διαφορετικούς τρόπους, χωρίς να πέφτουν. Προφανώς, η κατάκτηση αυτών των βασικών δεξιοτήτων είναι ένα θεμελιώδες βήμα που τα παιδιά πρέπει να ολοκληρώσουν πριν προχωρήσουν πολύ πιο μακριά.

Τα βρέφη μπορεί να βασίζονται κυρίως σε οπτικές και προφορικές πληροφορίες, αλλά τα νήπια απομακρύνονται από τις πολλές λεκτικές πληροφορίες. Καθώς πλησιάζουν την ηλικία των τεσσάρων ή πέντε ετών, αρχίζουν να επεξεργάζονται τα σήματα και τις πληροφορίες από τον εγκέφαλο και το εσωτερικό αυτί τους, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε μια προσωρινή μείωση της ικανότητάς τους να διατηρούν καλή ισορροπία.

Τα παιδιά μπορεί να κατακλύζονται από αυτά τα σήματα ενώ περπατούν ή τρέχουν, και πρέπει να συγκεντρωθούν απλώς για να παραμείνουν όρθια. Η εστίαση όλης της προσοχής τους στον έλεγχο της ισορροπίας μπορεί προσωρινά να παρεμβάλλει στην ικανότητά τους να βελτιώσουν την απόδοση σε άλλες δεξιότητες, εάν υπάρχουν άλλες μεταβλητές στο περιβάλλον, όπως πολλοί άλλοι παίκτες ή ανώμαλες επιφάνειες παιχνιδιού. Σίγουρα, με τον καιρό, η πράξη του άλματος και του τρεξίματος γίνεται ευκολότερη, χωρίς να απαιτεί τόση συγκέντρωση για να παραμείνουν όρθια.

Αν μπορούσαμε να δούμε τι συμβαίνει στο μυαλό κάποιων μικρών παιδιών, ίσως να ήταν πολύ διαφωτιστικό. Ενώ οι ενήλικες φωνάζουν, «Πιάσε την μπάλα! Πιάσε την μπάλα!», το παιδί ίσως να σκέφτεται, «Μην πέσεις! Μην πέσεις!» Γι' αυτό οι πρώτες ομάδες ποδοσφαίρου έχουν χαρακτηριστεί ως «ποδόσφαιρο κυψέλης» - πολλοί παίκτες απλώς σπεύδουν και ακολουθούν την μπάλα, προσπαθώντας απλώς να την κλωτσήσουν, προς μεγάλη απογοήτευση του προπονητή, που συνειδητοποιεί ότι κανένας από αυτούς δεν ακολουθεί τις οδηγίες του λεπτομερούς παιχνιδιού που περιεγράφηκε μόλις πριν.

Υπάρχει προφανώς ένα ευρύ φάσμα ικανοτήτων σε αυτή την ηλικιακή ομάδα, αλλά σχετικά λίγα παιδιά είναι πραγματικά ταλαντούχα σε αυτές τις βασικές δεξιότητες. Έχει διαπιστωθεί ότι λιγότερο από το ένα τρίτο των παιδιών 2 έως 5 ετών είναι πραγματικά αποτελεσματικά στο ρίξιμο και το πιάσιμο.