Συνηθισμένοι μηχανισμοί άμυνας των εφήβων για να αντιμετωπίσουν την χρόνια ασθένεια ή αναπηρία

Άρνηση

Παράδειγμα άρνησης είναι ο έφηβος με διαβήτη που καταβροχθίζει δύο κομμάτια τούρτας γενεθλίων σε ένα πάρτι, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι αργότερα θα το μετανιώσει. Άλλο παράδειγμα, ο νέος με αιμοφιλία που επιμένει να εκτελεί επικίνδυνα ακροβατικά με το ποδήλατό του. Παρόλα αυτά, η απόκρυψη της πραγματικότητας μιας ασθένειας είναι, επίσης μια αποτελεσματική στρατηγική αντιμετώπισης που επιτρέπει στους ανθρώπους να συνεχίζουν να ζουν παραγωγικά. Η άρνηση γίνεται πρόβλημα μόνο, όταν οδηγεί σε επικίνδυνα αποτελέσματα.

Διανοητικοποίηση

Αυτός ο αμυντικός μηχανισμός, που παρατηρείται κυρίως σε νεότερους εφήβους, αποτελείται από μερική άρνηση. Ο έφηβος αποδέχεται την κατάστασή του και συχνά επιδεικνύει γνώσεις πάνω σ' αυτήν, όσο ένας φοιτητής ιατρικής πρώτου έτους, αλλά επιλέγει να μπλοκάρει το συναίσθημα που προκαλεί αυτή η κατάσταση «ΔΕ», δηλαδή διανοητικοποίηση-εξορθολογισμός μπορεί να είναι χρήσιμη/ος όταν χρησιμοποιείται ως τακτική καθυστέρησης. Δίνει στον νεαρό ασθενή χρόνο να οργανώσει και να αντιμετωπίσει τα συναισθήματά του. Αλλά αν επιμείνει, ο έφηβος δεν αντιμετωπίζει ποτέ πραγματικά την κατάστασή του. Μπορεί, επίσης, να εμπλακεί σε ένα μοτίβο αποκλεισμού όλων των δυσάρεστων συναισθημάτων, οπότε η παρέμβαση από έναν επαγγελματία υγείας είναι σίγουρα απαραίτητη.

Παλινδρόμηση

Όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, ακόμα και ο πιο φαινομενικά ώριμος νέος μπορεί να επιστρέψει σε παιδική συμπεριφορά. Η παλινδρόμηση προσφέρει προσωρινή απόδραση από στρεσογόνες καταστάσεις. Η σωστή γονική αντίδραση; Να είστε σταθεροί στο τι θα ανεχτείτε και τι όχι, αλλά να δείξετε πολύ στοργή και υπομονή. Με τον καιρό, ο νέος θα μάθει να αντιμετωπίζει τις συνθήκες με έναν πιο ώριμο τρόπο.

Εκδηλωτική συμπεριφορά

Αυτό είναι ένα ακόμη βραχυπρόθεσμο εργαλείο επιβίωσης, που συχνά χρησιμοποιείται σαν βαλλιστικό έμβολο. Η αψιμαχία, η μαχητικότητα και η δοκιμή ορίων στο σπίτι και στο σχολείο είναι όλα εκφράσεις του θυμού και της κατάθλιψης ενός εφήβου για την κατάστασή του: "Είμαι έξαλλος που έχω αυτή την ηλίθια ασθένεια! Και παρόλο που ξέρω ότι είναι παράλογο, μαμά και μπαμπά, μερικές φορές δεν μπορώ να μην εκφράσω τον θυμό μου προς εσάς". Η εκδηλωτική συμπεριφορά μπορεί να είναι βλαβερή για όποιον βρεθεί στο πέρασμά της. Μπορεί, επίσης, να εκδηλωθεί με αυτοκαταστροφικούς τρόπους, όπως κακή απόδοση στο σχολείο, πειραματισμός με ουσίες ή/και σεξ και συμπλοκές με το νόμο. Η συμμετοχή ενός συμβούλου ψυχικής υγείας από την αρχή μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη του εκτροχιασμού της κατάστασης.